Panorama Poznania

Panorama Poznania

sobota, 28 września 2013

O Poznaniu i o psychoterapii

Poznań to miejsce. Odnajdziesz go na mapie, dotkniesz. Psychoterapia to przestrzeń międzyludzka. Jej miejsce jest na innej mapie: mapie spotkania dwóch osób, którym przyświeca szczególny cel: poznanie indywidualnego świata pacjenta.
Zatem miejsce fizyczne i przestrzeń interpersonalna.
Poznań... jest około 10-krotnie starszy, niż psychoterapia...
Czas na kilka faktów oraz subiektywnych uwag wokół miasta Poznania i dziedziny, jaką jest psychoterapia.


 Poznań 

 

Jego nazwa wywodzi się od słowiańskiego imienia Poznan i ma związek z czasownikiem poznać. Nie wiadomo, kim była osoba, której imieniem nazwano gród nad Wartą. Poznań jest jednym z większych i najstarszych miast Polski (prawa miejskie w 1253r.) a według danych historycznych, rejony te są kolebką początków Państwa Polskiego (źródło). Takie umiejscowienie historii państwa Piastów, z Mieszko i Bolesławem Chrobrym na czele, to powód do dumy Poznania. A więc w Poznaniu wracamy do początków siebie. Ciekawe miejsce na doświadczenie psychoterapii, nieprawdaż? Psychoterapia, nie tylko psychoanalityczna, często daje możliwość twórczego powrotu do własnej historii, własnych początków i korzeni. Niektóre kierunki psychoterapii, jak systemowe, Gestalt, psychodrama czy także kontrowersyjny nurt z pogranicza psychoterapii – podejście Hellingerowskie – umożliwiają badanie indywidualnych wzorców w poprzednich generacjach.
Co jeszcze? Poznań jest zielonym miastem – zieleń stanowi 27% jego powierzchni i nie brakuje jej w bezpośrednim sąsiedztwie Poznania. O wpływie naturalnej zieleni na naszą psyche mówić nie trzeba. 


Zapraszam do obejrzenia Filmu Promocyjnego Miasta Poznań:

 

Psychoterapia 

 

Psychoterapia (stgr. psyche-dusza i therapein-leczyć) to (mówiąc chłodno), zespół oddziaływań psychologicznych, zmierzających do leczenia zaburzeń psychicznych, rozwiązywania problemów emocjonalnych oraz rozwoju osobowości. Mówiąc cieplej, to profesjonalny, osobisty kontakt terapeuty z osobą poszukującą pomocy, w którym przy pomocy zarówno specyficznych technik jak i samej relacji terapeutycznej, osoba wspierana ma możliwość lepiej poznać, zrozumieć siebie i nauczyć się funkcjonować inaczej , niż dotychczas.
Niektórzy chcieliby ją widzieć jako zawód medyczny, ale to nieprawda. Działanie lekarza ogranicza się do miejsca występowania patologii, a psychoterapeuty – wychodzi poza nią, i rozciąga się na całą jednostkę, w której obszary bardziej zdrowe i bardziej chore tworzą całość. Bo psychoterapia jest i medyczna, i humanistyczna, i psychologiczna, i filozoficzna, i antropologiczna, i pedagogiczna... A więc prościej – to dziedzina interdyscyplinarna, uznana przez WHO.
Początki psychoterapii wiążą się z Zygmuntem Freudem. I chociaż psychoanaliza bardzo mocno przeniknęła kulturę i myślenie ludzi (np. wiara w znaczenie podświadomości albo wczesnych doświadczeń), a sam Freud był odkrywczy, twórczy i przełomowy, to dziś większość kierunków psychoterapeutycznych poszła w inne strony. Mamy więc liczne nurty psychoanalityczne, poznawczo - behawioralne, humanistyczne, systemowe, NLP, psychoterapię poprzez pracę z ciałem, podejście ericksonowskie i wiele innych. Nurty te, niekiedy rozbieżne w sprawach technicznych, na najgłębszym poziomie mówią o tym samym. Zaś wspólnym mianownikiem wszystkich jest (lub postuluje się, aby była) relacja między pacjentem i psychoterapeutą.
Taka różnorodność daje większe możliwości dopasowania podejścia do własnej osobowości, wrażliwości i stylu poznawania siebie. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Zapraszam do komentowania...